OrangeOzzies

Donderdag was het onze tweede Australia day. Deze keer zonder politie rond middernacht op de stoep, sterker nog, volgens mij zijn er voor een Australia day bar weinig moorden gepleegd. Ze hebben dit jaar vanwege de overlast van afgelopen jaar grote delen van de stad, met name de favoriete BBQ parken, droog gelegd, dus zonder alcohol overlast was het sowieso een stuk rustiger. Ook wij hadden een Australia day BBQ.  Sophie kreeg haar Australian citizenship en dat werd gevierd. Diezelfde ochtend kwamen onze Funenpark buren aan. Dick en Marjan zijn van Sydney naar Adelaide gereden en blijven de komende twee weken in SA, dus kunnen ze mooi af en toe in ons huis slapen. Ze konden meteen mee naar de BBQ!

Net als toen Cindy en Rick hier waren krijgen ook wij altijd een beetje een vakantiegevoel, dus net hebben we heerlijk bij Marino Rocks fish&chips gehaald en hebben we tot zonsondergang gekayakt en gepootjebaat. Echt genieten. En morgen gaan we natuurlijk zelf op vakantie, dus dat betetekent even 3 weken geen weblog. Sorry, maar we zitten deze keer ook wel echt in de middle of nowhere en de laptop gaat niet mee!

Verder was er weinig bijzonders deze week. Vanwege de hitte heb ik de muffin wandeling met Emily deze keer maar weer eens one- way gedaan. De muffin was zwaarder dan ooit en niet eens echt verdiend. De koala’s waren ook moeilijker te spotten, omdat in de schaduw tussen de bladeren proberen te verschuilen tegen de zon.

Oh ja, ik heb mijn allereerste sollicitatie afwijzing binnen. Ik had gesolliciteerd op een functie van lecturer in communication op Flinders, maar het was wel duidelijk dat ik niet echt aan de functie eisen voldeed. Vin vond het echter wel leuk als ik het eens zou proberen, dus die heeft een geweldige brief geschreven, tientallen uren aan gewerkt, veel te veel gebluf naar mijn zin, maar gelukkig prikten ze daar kennelijk doorheen, want deze week kreeg ik een afwijzingsmailtje. Mijn semester wordt deze keer dus 3 klassen achter elkaar CBL op Adelaide. Minder salaris voor meer voorbereiding, maar ik ben dan tenminste wel weer lekker bezig!

Het is nu echt hartje zomer. De hele week was het overdag lekker warm. Als echte Nederlanders lukt het natuurlijk wel om iets te vinden om over te klagen, maar in  dit geval is het ook wel terecht, en dat is namelijk de krankzinnige wind die hier binnen 10 seconden kan opsteken. Het ene moment staat er geen zuchtje wind, het volgende moment vliegt alles wat je niet aan de ketting had gelegd door de tuin. Vooral ‘s nacht zijn er windstoten die zo hard zijn dat je denkt dat het dak er af zal vliegen. En vaak gaan ze ‘s ochtends weer liggen, maar zo niet donderdagochtend, helaas, toen ik de heuvel naar Flinders opfietste. Ik had de windstoten pal tegen en had vervolgens nauwelijks nog energie over om te werken die dag.

Genoeg geklaagd.

Dit weekeinde hebben we weer even gekajakt en op het water was het heerlijk. De golven waren wel een beetje hoog en omdat Richard ook mee was met zijn superdeluxe superkajakjacht was het duidelijk waarom wij het altijd nogal zwaar vinden: De kajak van Richard sneed door de golven, maar die van ons gaan er overheen. Onze afgelegde weg is op die manier twee keer zo lang. Maar het blijft lekker om op die manier even af te koelen.

Richard bleef na het varen gezellig eten, net als Szilvi die op dinsdag nog een keertje langs kwam voordat ze terugkeert naar Hongarije. We zullen haar missen!

En wie zijn er weer terug in Adelaide? De Werners! Na een half jaar in Europa hebben we vanmorgen koffie met ze gedronken in het park aan het strand om bij te praten. Allison gaat een nieuwe toekomst tegemoet omdat ze geneeskunde gaat studeren, en Adrian heeft ook allemaal voornemens om zijn leven wat minder stressvol te maken. Het klonk goed allemaal.

En wij wachten in spanning op de komst van Dick en Marjan, onze bovenburen uit het Funenpark. Als het allemaal gaat zoals gepland komen ze hier donderdag aan. En hoewel we maar twee dagen met ze doorbrengen, kijken we er naar uit. Daarna gaan wij op pad, richting Tassie, voor onder andere de Overland Track. Alles spullen  liggen klaar, we zijn nog nooit zo goed voorbereid geweest!

De hitte eist wel zijn tol in de moestuin. Vooral de pompoenplanten veranderen in ingeklapte paraplu’s aan het einde van een zonovergoten dag. Maar, inmiddels liggen er wel twee pompoenen die rap groeien, dus wie weet, wellicht worden alle inspanningen van de afgelopen weken beloond.

En als we over de moestuin beginnen te schrijven dan betekent dat dat er verder weinig opmerkelijks gebeurd is. Fran had de inmiddels gebruikelijke koffie & lunch-socials en is weer druk aan het oefenen geslagen voor de IELTS herkansing. Ze schrijf elke dag een essay en onder een kreunend protest kijk ik het dan na (sorry, de tegenzin is omdat een groot deel van mijn werk bestaat uit het nakijken van andermans schrijfkunsten).

En tenslotte, wat nog erg leuk was, was het etentje met twee Nederlandse collega’s van Flinders op vrijdag, een leuk uiteinde van de werkweek! En voor wie zich de komende weken afvraagt waarom er geen foto’s van mij op de weblog meer verschijnen, ik ben gisteren naar de kapper geweest en kwam er vandaan met een klassieke bloempot…

Zoals ik al verwacht had heeft mijn Nederland vakantie een kleine stap terug in mijn Australie beleving bezorgd, maar ik moet zeggen, lieve beestjes en soms ook lieve mensen maken een hoop goed!

Zo had ik maandagochtend ondanks de wind en kou een koffiekransje op het strand met Johanna en een paar van haar vriendinnen. Johanna wilde me aan hun voorstellen, mede omdat Jenny bij ons om de hoek woont en ook erg van wandelen houdt. Het leuke was dat Jenny mij en Vincent gelijk uitnodigde om de dag erna bij haar thuis te komen BBQen. En dat bleek me toch een leuk, maf, artistiek maar met name supergezellig gezin te zijn! Ook handig was dat haar man de Tassie trek ook heeft gelopen dus ze hadden allemaal tips voor wat je mee kan nemen om te eten. Kernwoord: zoetigheid. Ook mag ik een tijdje hun keyboard lenen, iets wat al heel lang  op mijn verlanglijstje staat.

Dinsdag ben ik weer met Johanna op en neer naar Stirling gelopen. Zo’n goeie workout, maar oh, wat viel dat de eerste keer weer tegen. Gelukkig is daar halverwege altijd de muffin troost. En ik had zo’n behoefte aan koala’s. Die beesten werken verslavend. Gelukkig hingen er al vrij snel een paar in de bomen, maar toen we halverwege een baby hoorden krijsen en het een baby koala bleek te zijn die op pad was met papa en mama, kon mijn dag niet meer stuk. Die op de foto is overigens weer een ander gezinnetje die zich niks van me aantrok.

Vrijdag was Vin jarig, zijn tweede verjaardag down under! Omdat hij het niet echt vierde besloten we te gaan kamperen in Deep Creek CP. Daar waren we al eerder geweest, maar toen was de camping vol en hadden we alleen maar een halve dag gewandeld. Het zou het weekend weer snikheet worden, dus ik haalde Vin vrijdag middag op uit zijn werk en onderweg aten we Vin’s lievelingsmaal: Fish and chips op een hele mooie locatie.

Na twee keer verkassen vanwege nozemachtige herrie vonden we de perfecte kampeerplek en het feit dat het echt heel hard waaide kon de avond niet bederven. Deze wind woei, samen met het dikke wolkenpakket en de lagere temperaturen, overigens alleen in Deep Creek! Iets plaatselijks wat alleen in Australie kan plaatsvinden volgens mij. Goed, het doel van het weekend was rust, dolfijnen, kangoeroes en trainen voor de vakantie. Doel 1 begon goed, maar werd de tweede avond gruwelijk verpest door een nieuw gezin die dacht dat de bush camping een kroeg met ballenbak was en doel 2 vergeten we maar weer even. De kangoeroes waren daarentegen geweldig. Zo veel en zo dichtbij, allemaal in gezinsformaat, echt briljant weer.

En het trainen: ik weet niet wat we in ons hoofd hadden, maar we hadden een wandeling uitgekozen waarover ik al heel snel mijn twijfels had. We vergeten altijd dat Deep Creek niet voor niks deze naam heeft. Dus al lijkt iets maar 3 km te zijn, dan zijn dat 3 km heel diep naar beneden en daarna heel stijl weer omhoog en dat een paar keer. Het eerste deel was zo zwaar dat we al snel een plan B verzonnen voor de terugweg, want dezelfde terugweg nemen was psychisch niet haalbaar. Daardoor werd het hele traject 23 km, maar het was wel grandioos. Pure Australische wildernis, wat betekent: struikgewas dat het niet alleen heeft voorzien op je kleding, maar er sowieso alles aan wil doen om je op andere gedachten te brengen. Wel met prachtige zee uitzichten en ook kwamen we weer twee slangen tegen. We waren in ieder geval blij dat we de ranger ‘s avonds konden melden dat we heelhuids terug waren gekeerd.

Op Kangaroo Island heeft Vin zonder resultaat geprobeerd deze prachtige snelle huppel vogeltjes op de foto te krijgen, maar op deze camping koste dat weinig moeite. Dit mannetje en zijn hele kroost waren namelijk onze mede kampeerplek bewoners en ik kan je verzekeren, ze zitten geen moment stil.

Vanmorgen kwamen we er al snel achter dat het richting Adelaide inderdaad steeds zonniger, warmer en windstiller werd en zo hadden we vandaag ook nog een heerlijk dagje aan het water. Zo heb ik vandaag terwijl Vin aan het snorkelen was, nauwkeurig bestudeerd hoe een zeester zich voortbeweegt als je de steen waaronder hij zich schuilhield verplaatst. Uiterst geraffineerd!

De eerste week van 2012 is alweer voorbij en tsjonge, wat is dat snel gegaan. Laat ik zoals altijd maar beginnen met het weer. Op zich kan je niet zoveel uitspoken met temperaturen boven de 35 graden, maar met regelmatig een duik in de zee, is het best te doen. Vin moest deze week weer werken, maar zelfs die heeft het rustig aan gedaan. Aan de hitte kwam gisteren, uitgerekend de dag dat we een tapas avond bij Florence op de veranda hadden gepland, abrupt een einde. De regen viel met bakken uit de hemel, gepaard gaande met onweer en flinke windstoten en binnen no time stond de hele straat en tuin blank. Gek is wel dat al dat water na 10 minuten weer volledig verdwenen is. Vandaag is het dus een aangename 24 graden en zo blijft het de rest van de week.

Dinsdag lagen eindelijk de IELTS test resultaten in de bus. Ze bevestigden mijn vermoeden, al was het erg frustererend dat het maar om een halve punt gaat en dat ik de andere drie onderdelen hartstikke goed heb gedaan. Helaas bleken de twee volgende data al vol te zitten en kan ik hem pas eind februari opnieuw afleggen. Veel te laat voor mijn Flinders baan, dus die ben ik voorlopig kwijt. Hopelijk nog wel net op tijd voor de uitgestelde deadline die ik van de medical board voor de registartieprocedure heb gekregen. Die loopt namelijk een maand later af, dus als de resultaten er dan weer zo lang over doen om aan te komen…

Zoals elk jaar hadden we (zoals waarschijnlijk iedereen) als goede voornemen om eindelijk eens wat gezonder te gaan doen. Helaas kwam daar deze eerste week weer niet veel van. Florence was jarig geweest, dus traditie getrouw moest dat gevierd worden met taart op Brighton jetty road.

Zaterdag kwamen Emily en Leigh voor het eerst bij ons eten en hadden we weer veel te veel op het menu staan. Een erg vermakelijke  avond. Leigh is een echte Amerikaan, dus zoals we een jaar geleden al zijn tatoeages al een keer hadden mogen aanschouwen, zo kregen we nu elk verhaal bij elke botbreuk die hij in zijn leven had opgelopen (en dat waren er heel wat) in detail te horen. Ook heeft hij bij elke opmerking die er gemaakt wordt wel een wetenschappelijke verklaring of een eigen ervaringsfeitje, en het feit dat de helft van die weetjes de plank volledig mis slaat, maakt de verhalen er niet minder vermakelijk om.

Zaterdag was eigenlijk best wel een drama. Ten eerste was het veel te heet om in de keuken te staan. Op zich begon de dag leuk met een bezoek aan de central market en het feit dat we alles konden vinden wat we nodig hadden, maar daarna begon de tapas voorbereidings ellende. Ik weet niet waarom ik er steeds weer in trap, maar wij hebben een recept voor het maken van Griekse dolma’s en daar staat een plusje bij, wat betekent dat het voor herhaling vatbaar is. Ik vergeet echter altijd dat het hele proces ongeveer 4 uur in beslag neemt en dat het nooit zonder de nodige frustraties gebeurd. Zo ook nu weer. Ze waren heerlijk, maar wat een rotwerk. Het grootste drama was echter de bereiding van Vin’s viskroketjes. Toen ze in het vet gegooid werden losten ze voor zijn ogen op en dat was natuurlijk niet de bedoeling. Na wat damage control wist hij de helft ervan te redden, maar vanwege de kwaliteit van Australische aardappels zat er eigenlijk smaak nog kraak aan. Gelukkig hadden de anderen ook hun best gedaan en was er uiteindelijk natuurlijk weer veeeeeeeeeeeeeeeeeel meer dan genoeg te eten.

Even een overstapje naar sporten dan. Die 6 weken niks doen is me niet in de koude kleren gaan zitten. Al na 5 minuten RPM zit ik te hijgen als een paard en mijn gewichtjes krijg ik ook niet meer zonder de nodige verzuring de lucht in. Wat gaat dat snel?! Is het de leeftijd of kan ik het stiekum toch ook deels op het weer gooien…….?

… het oude jaar, de feestdagen, Fran d’r vakantie. En het nieuwe jaar is begonnen met een niet te zuinige 41 graden! Dit wordt denk ik dan ook maar een kort stukje want mijn laptop is zo warm dat ik mijn handen er niet op wil leggen. Het is nu bijna tien uur in de avond en gelukkig brengt de wind wat verkoeling maar warm is het nog zeker! Na het eten zijn we naar het strand gehold omdat we bijna omvielen van de hitte. Ik (Vin) met name dacht dat ik horizontaal zou gaan omdat ik brood had gebakken. Wat een goed idee op zo’n hete dag! Maar ja, ik was het gisteren vergeten bij de supermarkt en dit leek wel een smakelijke oplossing, maar wat was het heet daar bij die oven in de buurt!

Maar, onze nieuwjaarsduik was des te verkwikkender. Vanmorgen zijn we met de kajaks naar Hallett Cove gevaren waar we in het water zijn gesprongen. Het was bijna windstil, het water was kraakhelder en de vissen zwommen onder de boot door. Prachtig!

En uiteraard hebben we gisteren Oud & Nieuw gevierd bij Karla & Laurens, en met Sophie & Florence. Lekker gebarbecued en de hele avond geouwehoerd. Geen oudejaarsconferences, of sjoelbakken, maar wel (ook al zo lekker warm boven de kokende olie):

Ja hoor, daar staan we herenigd bij het zwembad. Eerder op de dag had ik Fran opgehaald van het vliegveld. In haar zwarte koltrui. Oei…

En nu we toch terug gaan in de tijd, eerder deze week was ik ook nog een keer met Szilvia wezen kajakken, heb ik bij John gebarbecued, ben ik bij Craig & Brodie wezen eten en kwamen Richard & Yolanda ontbijten, en zijn we daarna naar het museum geweest. Tussen al deze bedrijven door kwam ik er achter dat ik deze korte vakantie echt hard nodig had, en langzaam kom ik tot rust. Dinsdag begint het voor mij al weer, maar gelukkig is het nog maar 4 weken tot onze “grote vakantie” in Tasmanie. Ik kijk er naar uit!

Oud jaars dag 2011! Maar liefst 35 graden in Adelaide en ik (Fran) ben vanmorgen terug gekomen uit een grauw en fris Nederland. Wat en overgang, al lijkt het inmiddels al weer alsof ik niet ben weg geweest.

Grappig, want precies hetzelfde  zei ik een maand geleden toen ik aankwam in Nederland! Inmiddels denk ik dat ik beide landen gewoon een beetje als thuis zie. Nederland en met name Amsterdam voelt nog steeds als “mijn” plek. Zelfs de continue wind en regen konden dat gevoel niet wegnemen. Dagen heb ik in mijn uppie door Amsterdam geslenterd en alles is voor mij hetzelfde gebleven. Mijn favoriete lunchplek op de Binnen Oranje straat, de “beste haring” boer op de Oostenburgergracht, de notenkraam op de Albert Cuip met z’n speciale studentenhaver, het Funenpark, wat inmiddels bijna af is en waar ik moest ontdekken dat ze ons naamkaartje hadden vervangen en natuurlijk mijn vrienden, waar je gewoon weer mee verder praat alsof je ze gisteren nog had gezien.

Het was een afwisselende maand, zowel qua omgeving als qua stemming! Nederhorst, Amsterdam, Sassenheim, Praag, Gildenhaus, totale euforie, onrust, melancholie en noem het maar op. Cindy en Rick waren ook in Nederland en met hun en papa ben ik drie dagen naar Praag geweest. Ontzettend mooi en leuk en best bijzonder, omdat heel Praag rouwde om de dood van Havel. De kerstdagen hebben we als vanouds in het hotel in Gildenhaus gevierd, alleen dan met mama in plaats van Vin.  Ook dat was heel gezellig en natuurlijk weer erg relaxed, met z’n allen bij het zwembad en in de sauna!

Ik kan wel alles in detail gaan beschrijven, maar dat wordt een beetje langdradig. Ik heb gewoon een heerlijke maand gehad en voor de tijd die ik had  zou ik het niet anders gedaan willen hebben!

Ik heb heel veel foto’s gemaakt, maar vanwege de brilliante kwaliteit van mijn camera is de helft te donker of bewogen. Hier even een paar die wel gelukt zijn:

Lekker wandelen met ma in het bos

Sinterklaas met Wanda en de family

De drie nichtjes en Sara’s kleine Willem

Op Pieter’s verjaardag

Praag

Gildenhaus

En die arme pa, die moest zoals altijd weer naar schiphol om een van z’n dochters op het vliegtuig te zetten. Volgende week de volgende weer….

Mijn avontuur eindigde trouwens nog met een klassieke Fran actie. Een kwartier voor boarding time kwam ik er achter dat mijn portemonnee foetsie was. Eigenlijk kon ik me geen vreemde situatie herrinneren, maar nadat ik mijn hele tas binnenste buiten had gekeerd kwam ik tot de enige mogelijke conclusie: ge-zakkenrold! Ik snel naar de politie, maar er was natuurlijk geen tijd meer voor aangifte (mijn vliegtuig halen was toch even belangrijker) en ik had mijn paspoort en credit card nog. Snel wel even gebeld om mijn bankpas te blokkeren. Eenmaal in mijn transfer hotel in Maleisie aangekomen keerde ik zonder resultaat nog eens mijn tas binnenstebuiten, maar pas toen ik vanmorgen de Financial Times (hoe toepasselijk) openvouwde, zat daar keurig mijn portemonnee in verstopt! Ik was heel blij, maar toch een beetje jammer dat ik nu totaal voor niks het hele proces van “hoe deblokkeer je je Nederlandse pas als je in het buitenland woont” moet opstarten. Vorig jaar kwam het er op neer dat ik uit ellende mijn hele bankrekening maar heb opgeheven, dus dat belooft weinig soeps.

… en wat heb ik gedaan? Nou, om te beginnen, het is echt onmogelijk om hier een kerstgevoel te krijgen. De afgelopen dagen was het 36 graden, en alle kerstliedjes in de supermarkt en uitbundige kerstversiering in sommige tuinen ten spijt, is het me niet gelukt om in de stemming te komen. Afgelopen vrijdag was de universiteit verlaten, en er klopte iets niet: Ik had het gevoel dat ik wat moest voelen, maar ik voelde niets. Nee, kerst vier je op het noordelijk halfrond, hier in het zuiden moeten ze maar iets anders gaan verzinnen.

Maar… natuurlijk maak je er wat van, en omdat veel mensen wisten dat Fran in Nederland zat regende het uitnodigingen. Op kerstavond was ik bij Brian en Jessica, uit Canada, dus die worstelden met hetzelfde probleem als ik. Vanwege het warme weer wilden ze eerst gaan barbecueen, maar ze hadden de avond daarvoor de kerstspecial van Gordon Ramsay op televisie gezien en waren zo op het idee gekomen om Beef Wellington te maken. De moeilijkheid was natuurlijk om het vlees perfect gaar te krijgen, nog rood maar wel warm. En of het gelukt was? Kijk maar:

Helemaal perfect! Rood en heet van binnen. En de smaak van het vlees was zo perfect, en het was zo zacht, ik denk serieus dat ik nog nooit zulk lekker vlees heb gegeten, echt niet. Dit was sensationeel. Gelukkig was het rabarber(= voorjaar in mijn hoofd)-ijs wat ik had meegenomen ook heel goed gelukt en bleek Jessica een van de grootste rabarber liefhebbers op deze planeet, dus dat viel ook in goede aarde. En het ijs was dit keer echt rose geworden, dat was ook voor het eerst.

Vanmorgen (eerste kerstdag) was ik al vroeg uit de veren om met Nederland te skypen waar ze in Doesburg kerstavond aan het vieren waren. Dat was leuk om er op die manier even “bij” te zijn, maar wederom die rare combinatie van kerst met mensen die buiten in zwemkleding en hemdjes voorbij liepen na een vroeg bezoek aan het strand.

Vanmiddag ben ik naar Michael geweest om daar eerste kerstdag door te brengen. Hij had kip met gegrilde groente gemaakt. Ook heerlijk, en het was erg gezellig. En morgen komen Richard & Yolanda ontbijten, en ‘s avonds ga ik naar Craig & Brodie, het is zeker geen eenzame kerst geworden!

Laat ik beginnen met een verhaal uit Nederland van een aantal jaren geleden, toen onze auto werd afgekeurd voor de APK keuring omdat van een van de de koplampen het mechanisme om de lichthoek te stellen niet meer werkte. De Kwikfit had het geconstateerd tijdens de keuring maar meteen repareren, nee, dat konden ze niet. Dus daarvoor moesten we naar een andere garage, en dan terug naar de Kwikfit om de keuring af te laten tekenen. Zucht… Dus de dealer gebeld, waar we de auto gekocht hadden. Wachttijd: 5 weken. Of probeer het anders in Almere! Dan maar garage Zeeburg, waar Mustafa op een idee kwam waar ze bij de Kwikfit niet aan hadden gedacht: Even een flinke klap op de koplamp. En ja hoor, het werkte weer.

Kortom: Ik heb hele lage verwachtingen van het serviceniveau wat je mag verwachten rondom het onderhoud van auto’s.

Hoe anders waren mijn ervaringen deze week. Op zondag startte de Holden niet meer. Ik had de wegenwacht kunnen bellen, maar ik dacht dat het een mooie gelegenheid was om eens een monteur te proberen die bij je aan huis komt, want dat is hier heel gebruikelijk en aangezien de Holden dienst weigerde heel erg praktisch. Op maandagochtend vulde ik een formuliertje in op een web site, een uur later werd ik gebeld en ik was ingepland voor de volgende ochtend om 8 uur. Ik rolde zowat van mijn stoel! De volgende ochtend? Niet pas over 5 weken? En ik hoefde het niet eens te proberen in Melbourne of Sydney? En om 8 uur? Niet “in de loop van de morgen”?

En ja hoor, de volgende ochtend om 7.55u stond Chris van Lube Mobile voor de deur. Voordat hij aan de slag ging met de reparatie en de servicebeurt liep hij eerst de hele auto na om te kijken wat de staat was. Zo kwam hij erachter dat de distributieriem al 80,000 km geleden vervangen had moeten worden, dat de waterpomp na 20 jaar trouwe dienst ook niet helemaal meer lekker pompte en dat er ooit remblokjes op de voorwielen moeten hebben gezeten… Kortom, een enorme lijst aan onderdelen die vervangen moest worden, dus dat betekende de hele dag werk voor hem. En 2000 dollar aan kosten voor mij, maar goed, inmiddels zijn we zo gehecht aan de Nova, een nieuwe auto komt er voorlopig niet in!

En zei Chris dat ik dan maar een nieuwe afspraak moest maken omdat dit veel langer ging duren dan gepland? Nee, even een paar telefoontjes met zijn baas en hij kon de hele dag blijven om de klus te klaren. En er moesten onderdelen besteld, en als hij ze te duur vond, belde hij met een andere leverancier om te kijken of hij een betere deal kon krijgen. En toen de waterpomp niet los kwam en het allemaal nog langer ging duren dan gepland, haalde hij er een collega bij die ondertussen met de andere klussen verder ging, zonder dat de prijs omhoog ging. Wat een verademing, het gevoel dat iemand je leven gemakkelijker maakt! Ik wil niet zeggen dat het in Australie altijd, en in Nederland nooit, zo gaat, maar  klantenservice staat hier zeker veel hoger in het vaandel!

En de Nova? Die rijdt weer, en trekt beter op dan eerst. Hopelijk is ie klaar voor de tocht naar Tasmanie!

Het was een wat somber stukje vorige week, maar ik voelde me werkelijk niet gelukkig met de trip die we gingen maken. Nu ben ik terug en ik voel me nog net zo schuldig, maar ik moet wel toegeven, het was fantastisch en de moeite waard. En, het internet stoot net zoveel CO2 uit als het wereldwijde vliegverkeer (allebei circa 2% en toenemend) dus deze weblog doet ook lekker mee. Laten we er maar over ophouden, want zo blijf je bezig. Veel rood vlees eten, dat is ook niet goed voor het milieu schijnt, maar als je nou lekker door eet wordt je weer niet zo oud, en dat maakt alles weer goed want dan hoef je 20 jaar minder de verwarming aan!

Goed…

De trip dus. Maandagochtend vroeg uit de veren om eerst Szilvia en daarna de beroemde professor Toth op te halen. Dat betekende nog meer zorgen want ik had net besloten om met de Holden Nova te gaan, misschien niet het meest passende vervoermiddel om de professor op te halen bij zijn vijf-sterrenhotel. Maar, al op jonge leeftijd heb ik geleerd dat een auto niets is om je voor te schamen, dus waarom hem niet pal voor de deur van het hotel parkeren? Ik heb de foto nog niet van Szilvia gekregen maar hij komt in de collectie van bijzondere Nova verrichtingen. De professor weet denk ik toch niet meer in wat voor auto hij heeft gereden want hij vond het maar wat leuk om Nederlands te praten. Dat was waar ook, hij had in Nederland gestudeerd na in 1956 uit Hongarije te zijn gevlucht. Ik was onder de indruk, na 40 jaar sprak hij het nog vloeiend!

En daarna nog meer Hollands glorie want in een Fokker 50 vlogen we naar Roxby Downs, waar zich de grootste uraniummijn ter wereld bevindt en waar ze vanaf volgend jaar een gat gaan graven dat 900 meter diep (!) moet worden. Het hele vliegtuig zat vol met mijnwerkers en aanverwante figuren, het is zichtbaar een van de pijlers van de economie. Vanuit Roxby gingen we met de auto over de onverharde weg naar William Creek. Ik blijf het geweldig vinden, dwars door de outback, een rode stofwolk achter de wagen…

Onderweg stopten we een aantal keer om de beroemde bronnen te bekijken en werd er gediscussieerd tussen de professor en de rest van de groep. Met name met Travis (op de foto rechts), die al heel wat jaartjes meedraait in de outback en zijn taalgebruik daar aan heeft aangepast. Dus toen de professor het idee introduceerde dat er misschien we een hoop grondwater onder een paar locale heuvels te vinden zou zijn, was het antwoord dat er “fuck-all” water in de grond zit daar. Er zijn ook bronnen waar “shit-loads” water uit komen, en tijdens de lunch hadden we de keuze tussen “orange juice and fucking pineapple juice”. Nu ik het opschrijf schiet ik weer in de lach.

In William Creek is een hotel en het hotel is William Creek. In juli was het er nog heel druk maar nu was het er uitgestorven. Alleen de eigenaars, de hond, en wij. Oh ja, en de piloten voor de volgende dag want er ging weer gevlogen worden! Nu in een klein vliegtuigje om het gebied vanuit de lucht te bekijken. Tja, het kan allemaal maar bij ons. Ik peilde nog even de stemming bij de groep om te zien of ik de enige was die het misschien allemaal wat overdadig vond, maar de rest vond het allemaal niet zo’n probleem. Geniet er gewoon van was het motto. Dus dat heb ik maar gedaan, en natuurlijk moet dat ook want mensen komen er speciaal voor naar de outback om Lake Eyre vanuit de lucht te bekijken. En het was precies zoals Travis al zei dat het zou zijn: “Fuck-yeah!”

De turbulentie was niet mis, met name aan het einde van de dag. Een keer kwam ik los uit mijn stoel en stootte mijn hoofd tegen het plafond, wat niet zo gek was gezien de grootte (kleinte) van het vliegtuig. Als je eenmaal boven de leegte hangt dan lijkt zo’n vliegtuigje ook het enige logische vervoermiddel. Ze schijnen er vanalles mee te doen, van het opdrijven van vee tot het rondbregen van de post.

Onderweg zijn we geland in Oodnadattaa, waar twee aboriginals met elkaar op de vuist gingen (vergeet de lachende beschilderde gezichten uit de toeristenboekjes maar), en bij Dalhousie springs. Dat was met name leuk omdat daar niemand was en het niet helemaal duidelijk was of de “landingsbaan” geschikt was om op te landen. Dus na er een keer heel laag (was het 1 m boven de grond?) overheen gevlogen te zijn om te kijken of er geen dode kamelen ofzo op lagen, landden we er. Het ging prima, maar de piloten waren een beetje bezorgd over het opstijgen, en ik moet zeggen, er vloog inderdaad veel modder in de rondte. De foto hieronder laat goed zien hoe ongelofelijk mooi het daar is, een blauwe oase (50 miljoen liter water per dag komt er omhoog) in de woestijn.

Woensdag was de pret al weer over, en reden we terug naar Roxby om op 3 minuten na onze vlucht naar Adelaide te missen. Niets aan de hand, mijnwerkers vliegen af en aan dus 1.5 uur later konden we al weer mee, zonder gezeur of wat dan ook.

De volgende dag was het weer een gewone dag op de uni. Het was de laatste dag voor Moiteela, de eerste student die ik begeleid heb op Flinders, want hij studeerde af. Helaas moet hij nu terug naar Botswana, het was een goede student, en hij heeft geen zin om zijn oude baan op te pikken maar vanwege zijn beurs moet hij terug.

‘s Avonds hadden we een barbecue bij Andy, die heel gezellig was maar waarom was het nou weer zo koud? Vrijdag werd ik om 3.30 (in de nacht) wakker en ik was zo onrustig dat ik er uit ben gegaan. Ik moet namelijk een rapport oplappen wat dinsdag de deur uit moet maar door een stel incompetente consultants volledig verknald is. Het is zo slecht dat ik er nauwelijks doorheen kom.

Maar, gelukkig was er nog tijd voor leuke dingen dit weekeinde. Gisteren heb ik jam gemaakt (die fenomenaal smaakt) met de abrikozen die ik van Le had gekregen, en ‘s avonds ben ik bij Richard en Yolanda gegeten. Lekker Mexicaans, zelfs het toetje wat goed smaakte maar wel wat luchtiger had gekund En vanmiddag kwam Sophie langs, eigenlijk zou ik haar nieuwe huis gaan bekijken maar de legendarische Nova start even niet meer, dus kwam ze bij mij langs en hebben we pannekoeken gegeten. Met abrikozenjam!

Ik kan het kort houden deze week: Eigenlijk heb ik niets te melden. Tenzij er mensen zijn die willen weten hoe de sla er deze week bij staat in de moestuin. Maar die moeten maar even mailen dan. Nou ja, helemaal niets schrijven is ook zo saai, en er is altijd wel wat te vertellen. Dus vooruit…

Ik was het grootste deel van de week in Perth. Of in Lancelin om precies te zijn. Het begint inmiddels een traditie te worden dat Henning een ‘hutje-op-de-hei’ sessie organiseert met een aantal gelijkgezinde hydrologen. Dus dit jaar waren we met z’n zessen. Het was heerlijk om even weg te zijn van de uni en een aantal dingen weg te werken die al lang geleden gedaan hadden moeten zijn. Verder was het gezellig en heb ik kennis gemaakt met wat nieuwe mensen dus het was een nuttig bezoek. Ook nog een workshop bijgewoond, en kwam daar ook nog wat mensen tegen die ik nog niet kende. Nou ja, kortom, de tijd was zinvol besteed en het was nog leuk ook.

Dit weekeinde heb ik helemaal niets gedaan. Helemaal alleen thuis gebleven en alleen tegen mijzelf gepraat. Ik was het namelijk even zat om onder de mensen te zijn. Er gaat geen dag voorbij dat je sociaal moet doen dus ik kon weer even voelen hoe het is om Remi te zijn. Ik ben alleen naar buiten geweest om even over het strand te wandelen.

Morgen staat de volgende trip al weer op het programma. Joseph Toth, een van de allerberoemdste hydrolgen ter wereld is in de stad en ik ben uitgenodigd om mee te gaan naar de outback om hem de mound springs te laten zien. En hoewel ik een paar weken geleden natuurlijk meteen ‘ja’ zei voel ik een knagend schuldgevoel sinds gebleken is dat we gaan vliegen. Het is niet ver, maar toch. Mijn voornemen om nooit meer te vliegen is omgeslagen in het tegenovergestelde, mijn zelfrespect en geloofwaardigheid liggen op straat, en het enige wat ik kan doen is mijn schuldgevoel dan maar afkopen. En mezelf wijsmaken dat ik in ieder geval nog op de fiets naar mijn werk ga. Nou ja, misschien is er nog hoop voor de toekomst.

Sorry voor het wat sombere einde, misschien ben ik toch al te lang alleen geweest…