De week was gewoon net als anders, maar hij stond wel in het kader van toetjes!
Donderdag avond namen Karla en Florence me mee naar een toetjesbar (The Aviary) op Norwood Parade, een hele leuke straat vlakbij het centrum. Als je een beetje googled (had ik natuurlijk niet zelf gedaan), blijkt dat er heel veel van dat soort “dessert bars” in Adelaide zitten. Erg leuk, omdat het hun specialiteit is en ze dus echt hun best doen. Ook deze was lekker druk, maar gelukkig kon je hier wel reserveren.
Omdat alles er zo lekker uit zag, namen we er allemaal twee, iets wat ik de rest van de nacht flink heb moeten bezuren, maar het was echt superlekker. Wat vinden jullie van mijn bananabread-peanutbutter sandwich met peanutbutter ice cream of mijn glutinous riceballs met fruit, red bean paste en sticky rice ice cream!
En het bijbehorende kado was natuurlijk chocola en een taartenkookboek!
De dag erna gingen we met Brody en Craig eerst Maleisisch eten in de Chinatown eetstraat. Brodie’s favoriet, maar Vin en ik vinden de lunchtent toch lekkerder! En daarna snel door naar Eggless, waar al 15 minuten voor openingstijd een flinke rij wachtenden stond. Die rij was dus een kwartier na de foto drie keer zo lang!
Ik had de Aziatische sundae en was heel blij met mijn keus. De rest koos voor maar liefst twee tasting platters, waarvan ik “helaas” ook moest mee eten. Tsja, je kan het maar beter gewoon allemaal in hetzelfde weekend proppen dan!
De rest van het weekend is een beetje druk (vandaar dat ik vandaag maar vast de weblog heb geschreven), maar daarover volgende week meer.
Het is me nogal de week van de ergernissen.
Werk: Laat ik beginnen met het feit dat ik qua werk nog nooit zo aan het aftellen ben geweest als nu. Door die ene klas is mijn werkplezier volledig vergald en ik kan niet wachten totdat deze CBL cyclus voorbij is. Het zijn stuk voor stuk goeie kinderen, maar ze doen gewoon helemaal niks met mijn feedback en ik ben ervan overtuigd dat het door de afwezige groepsdynamiek komt. Ik hoop echt voor ze dat ze in hun nieuwe tweede semester groep allemaal wat beter gaan presteren. In ieder geval ben ik helemaal klaar met ze, nog precies 4 weken te gaan. Daarbij komt ook nog eens dat kennelijk een paar groepen een rotzooi van de CBL lokalen hebben gemaakt en dat er een nieuwe regel is ingesteld: geen eten en drinken tijdens CBL. Prima, als er gelegenheid wordt gegeven tot lunchpauze tussendoor, maar aangezien lessen hier rond lunchtijd gewoon doorlopen, is dat er niet. Voorbeeld: ik werk van 8 tot 2 non stop. Achterlijke regel dus en nog eens medisch onverantwoord ook.
Verkeer: Zoals het in Nederland ook wel eens gebeurde, zijn ze hier alle doorgaande wegen tegelijk aan het opbreken voor onderhoud. In Nederland duurde dat hooguit enkele maanden en werd er altijd een soort van omleiding bewerkstelligd die er in ieder geval voor zorgde dat mensen nog op hun werk konden verschijnen. Dat werd ook duidelijk aangegeven met gele bordjes, ook voor fietsers. Hier echter, is enkele weken geleden de belangrijkste doorgaande route voor de duur van 2 jaar onderbroken. Een omleiding gaat nu via een hele vervelende en drukke andere route en laten ze daar nu ook mee begonnen zijn. Aangezien deze weg sowieso al tig stoplichten heeft, is de gemiddelde omrijtijd nu 30 minuten en dan heb je mazzel. Nu heb ik het overigens over auto verkeer. Voor fietsers is geen acceptable omleiding verzorgd, dus Vincent (en ik binnenkort ook weer) mag de komende 2 jaar een uur eerder van huis vertrekken om op tijd op zijn werk te komen. In het weekend gooien ze regelmatig alle andere routes naar de stad ook open, of sluiten ze ze af vanwege paardenraces, dus onze zaterdag marktdag werd deze week aanzienlijk verstoord door de nodige frustraties. Om maar niet te spreken van het gemiddelde aussie rij-inzicht (8 op de 10 chauffeurs is een gevaar op de weg), maar goed, dat is niet nieuw.
Bestellingen: Mijn 7 weken geleende boek van de bieb is nog steeds niet aangekomen en inmiddels heeft de boekenclub z’n meeting al gehad. Mijn 3 weken geleden bestelde rattenkooi is er ook nog niet, wat automatisch dus ook voor de ratjes geldt.
De buurman: Het is weer footy season en onze buurman is (net als elke andere Australier) fan. Dat betekent net als in Nederland met gewoon voetbal, dat elke wedstrijd keihard wordt aangemoedigd vanaf de bank. In Nederland is dat geen probleem, maar aangezien de huizen hier zo geweldig zijn geisoleerd, zitten wij met elke kreet van schrik tegen het plafond geplakt. En dat terwijl de huizen los van elkaar staan! De buurman heeft ook een chronisch hoestje en nu het winter wordt, wordt het hoestje steeds frequenter en houdt het me tegenwoordig zelfs uit mijn slaap. Even een voorbeeld van hoe de huizen hier dus gebouwd worden: houten latjes, en als je een bredere steunpilaar nodig hebt die het hele huis moet dragen, dan plak je toch gewoon 5 latjes tegen elkaar?!
Sudoku: Ik had een sudoku boekje gekocht, opklimmend van simpel naar extra moeilijk. Puzzel nummer twee gaf me al hoofdbreeksels en nadat Vin er na enige uren ook echt niet uit kwam, besloten we om het “sudoka oplos” programma op internet te raadplegen. Ik was er namelijk van overtuigd dat hij niet oplosbaar zou blijken te zijn. Internet deed er ongeveer een uur over om hem op te lossen en bijna liep de computer vast. Dit liet Vin natuurlijk niet op zich zitten, dus vervolgens heeft hij er nog eens 2 uur aan besteed. Met succes, dat wel, maar het mocht wat tijd kosten en deze puzzel hoorde zeker weten op de allerlaatste bladzijde van extreem moeilijk thuis!
Verder was het niet alleen maar kommer en kwel hoor, deze week. Ken (de huisbaas) hield zijn 3-maandelijkse inspectie en was deze keer niet alleen blij met de binnenkant van het huis, maar ook met de buitenkant. Ons tuinieren is niet voor niks geweest! En zaterdag hebben we de Gaganis supermarkt (een soort groothandel met allerlei Mediterrane producten) verkend, heerlijk geluncht op de central market en zijn we ‘s avonds eindelijk naar onze lokale bioscoop “The Windsor” in Brighton geweest. Een ouderwets bioscoopje in een woonstraat die elke week 2 nieuwe films voor 10 dollar draait. Meestal is eentje goed en de ander bagger en dat is precies de reden waarom we er nog steeds niet waren geweest. Deze keer besloten we gewoon te gaan en bleken ze allebei hartstikke grappig. En omdat het publiek met name uit oudere mensen bestaat werd er hardop gebruld en geschaterd. Na 4 uur plastic leer onder je kont heb je wel een houten reet, maar de sfeer was echt grandioos, we hebben genoten en dit gaan we vaker doen!
Vin en ik hadden allebei eigenlijk een beetje een rotweek qua werk. Vin had allerlei gezeur tijdens vergaderingen en ik mocht maandag aan twee eerste jaars CBL klassen mededelen dat een studiegenootje dat weekend plotseling was overleden. Het nare was dat ik haar boyfriend en andere goede vrienden in mijn klas had zitten, uitgerekend de toch al niet initiatief nemende klas, dus ook die sessie liep niet echt lekker. De studenten gingen er redelijk mee om hoor, maar ik merkte dat ik het zelf best moeilijk vond om het ze te vertellen.
Gelukkig was ik woensdag jarig (achtendertig al, de tijd gaat zo snel), dus deden we de rest van de week allemaal leuke dingen. Woensdag moest ik gewoon werken, maar Vin stond speciaal ook vroeg op om me 2 hele mooie vegetarische kookboeken te geven en ‘s avonds heeft hij lekker gekookt en hebben we een film gekeken en gescrabbled. Doen we eigenlijk elke dag wel, maar het voelde heel erg als jarig. Vrijdag nam hij me mee uit eten naar een veganistisch restaurantje in de stad. Het leuke is dat je op vrijdagavond pas merkt dat Adelaide best leuk kan zijn, want in “de eetstraat” bij Chinatown en de Central Market is het dan hartstikke druk! Dat restaurantje (Bliss) was een tip van vrienden en ondanks dat Vin het vegan eten niet zo zijn ding vond, vond ik het heerlijk en het restaurantje zelf was super gezellig en bijna Europees qua sfeer.
De grootste verrassing echter kwam daarna. Vin had een tip voor een toetjes restaurant gekregen en dat was echt geweldig. Gerund door Aziaten, rijendik buiten wachtend op een plek, allemaal aparte combinaties en over alles was nagedacht. Hier gaan we zeker nog vaak naar toe terug!
Zaterdag gingen we met Craig en Brodie naar de Maleisier, erg gezellig en werd de rest van de dag besteed aan de wekelijkse boodschappen.
En zondag hebben we bijna de hele dag in de keuken gestaan. De Werners kwamen eten en ook al zijn dat helemaal geen fijnproevers, het is altijd leuk om toch weer even je best te doen. Helaas hadden we ook ons best gedaan voor de kinderen, speciale hotdog worsten van de markt, appelmoes gemaakt enz, maar werd er helemaal niks van gegeten. Nou ja, verder gedroegen ze zich voorbeeldig en was het met Allison en Adrian erg leuk. De afwas die we net moesten doen was overigens alles behalve leuk!
Ja hoor, het was weer zo ver: Even een wandelingetje op zondag? Niet hier, het eindigt altijd weer in afzien! Vandaag hadden we onze zinnen gezet op een van de laatste onontdekte parken rondom Adelaide, Black Hill Conservation Park. Zwart is inderdaad een toepasselijke kleur om de gevoelens te omschrijven die we ontwikkelden tijdens het beklimmen van de supersteile paden. Kunnen ze hier nou geen bochtjes aanleggen om de weg wat minder steil te laten lopen? Nee hoor, de kortste weg de heuvel op! En de wandeling was zo ontworpen dat we eerst Black Hill beklommen, er dan aan de andere kant weer af liepen, een stukje opschoven, hem opnieuw beklommen en daarna supersteil naar beneden om terug te keren naar het beginpunt. Op sommige plaatsen hadden ze zelfs een rooster in de weg gelegd om hem op z’n plek te houden. Ik hoop dat ik morgen nog kan fietsen…
De bomen zelf waren trouwens op veel plaatsen ook redelijk zwart en stonken zelfs nog naar brand. Waarschijnlijk waren ze verbrand in een “controlled fire”, maar dat maakte de aanblik niet minder treurig. En het toppunt van treurigheid was het moment dat we een hoop gekraak hoorden en twee hele hoge bomen pal voor ons neus omvielen, waarbij ze een enorme stofwolk deden opwaaien. Gelukkig vielen ze voor ons de goede kant op, maar het was wel weer mooi een voorbeeld van hoe de natuur zich in Australie zich zomaar tegen je kan keren.
Maar, het moet gezegd, onze donkere sentimenten ondooiden op sommige plekken ook wel weer. Zoals bij de “bevroren” waterval van kalksteen, of vanwege het uitzicht (we konden zelfs York Peninsula zien liggen) en de Echidna die langs het pad rondscharrelde. Die hadden we al meer dan een jaar niet meer gezien!
Nou ja, dat zeg ik nou wel maar toevallig had ik woensdag al een Echidna de weg over zien steken op North Stradbroke Island. Ik was daar met een paar collega’s en studenten om de onderzoekslocatie te bekijken die de University of Queensland (in Brisbane) daar gaat opzetten. En laat het er nou ook nog eens heel mooi zijn!
De donderdag en vrijdag hebben we doorgebracht aan de universiteit om aan te horen wat de PhD studenten daar doen en te laten weten wat wij allemaal doen. De University of Queensland heeft trouwens een prachtige campus, met geweldige zandstenen gebouwen en het lijkt wel een mierennest van (met name) studenten. Ze komen uit alle richtingen en je moet oppassen waar je loopt. Het geeft een bepaalde levendigheid die je niet zo vaak ziet op universiteiten.
En wat deed Fran ondertussen deze week? Werken natuurlijk, en, dat is ook allang geen verrassing meer, ze ging naar Stirling om een muffin te eten, deze keer echter met de auto zonder wandelen. Op woensdag was ze met de Nederlandse “club” naar Charminar om Ben terug te verwelkomen. Nadat hij en Florence uit elkaar waren gegaan was hij terug gegaan naar Nederland maar naar een aantal maanden kwam hij er toch achter dat dat het niet was en is hij terug gekomen naar Adelaide. Het werd een gezellige avond en volgens Fran was het of hij niet weg was geweest.
Verder weinig opmerkelijks, behalve dat de kou nu daadwerkelijk is ingetreden, en wat nog veel erger is, ons huis is binnegedrongen. Dus zitten we onder een deken op de bank met onze Uggs aan en Fran zelfs met twee truien. Misschien moet ik maar in Brisbane gaan solliciteren, daar was het tenminste nog lekker warm. Maar ja, daar giet het vaak weer van regen en sturen ze af en toe een orkaan op je af. Nee, dat is het toch ook niet echt…
Eigenlijk valt er weinig te melden deze week. Het lijkt erop dat het eindelijk herfst aan het worden is: wind, buien en 20 graden. Eigenlijk nog steeds prima dus, maar beter voor de tuin. Hoewel, elke druppel die valt maakt vrijwel onmiddelijk dat het werk wat we de afgelopen weken in de tuin hebben gedaan, voor niets is geweest, want alles schiet direct omhoog.
Anyway, die herfst kwam pas dit weekend, maar daarvoor moest Vin de hele week prakticums begeleiden en dat was inclusief een ochtend op het strand bij een heerlijke temperatuur van 28 graden en een strakblauwe hemel. Vin zag al weken tegen deze stressweek op en was al weken bang dat hij ziek zou worden, maar in plaats van Vin werd ik geveld. Na een donderdag van wat ik eerst aanzag voor migraine, viel ik vrijdag flauw in de trein en moest ik na 2 uur beroerd te zijn geweest op mijn werk, toch maar het hazenpad kiezen. Het vervelende van niet naar mijn werk gaan is het volgende: 1. Ik loop mijn salaris mis, 2. een andere tutor ziet hoe slecht mijn klas presteert en dat wil ik eigenlijk liever niet hebben. Genante redenen, ik weet het. Nu moest alsnog een tutor mijn klassen overnemen en kwam ik er op onaangename wijze achter hoe behulpzaam Australiers ook al weer zijn en hoe aardig mijn werk-meerderen kunnen zijn als het nodig is (wij als tutors hebben namelijk een extreem lage pet op van die lui). Ze stuurden me met de taxi naar huis en een jongen die net een nachtdienst achter de rug had werd opgetrommeld als mijn vervanger. Over beide schaam ik me eigenlijk nog steeds. ‘s Avonds ging het weer stukken beter en ik snap nog steeds niet wat er nou gebeurd is eigenlijk.
Zaterdagavond kwam Andrea met haar man Michael bij ons eten. Ik ben echt blij dat ik haar heb leren kennen, helemaal mijn type en met Vin en Michael erbij was het ook hartstikke leuk. Wel hadden we dus weer een uitdaging: no sugar-low carb dieet, maar eigenlijk ging dat heel goed en gelukkig had ze zelf het toetje meegenomen: brownies gemaakt van hele pure chocola met zwarte bonen, veel kokos en allerlei onbekende zaken om het zoet te maken, geserveerd met fruitsorbet en het moet gezegd worden: verrukkelijk. Ik weet het, die eettafel van ons kennen jullie zo langzamerhand ook wel, maar een weblog zonder foto’s is toch een beetje saai, dus hier is ie weer!
Verder was het een relaxte zondag met films, scrabble en de computer.
Na een klein dipje met de paasdagen is het inmiddels weer lekker warm en de blauwe lucht is sowieso al maanden nauwelijks weggeweest. Najaar staat hier bekend als het meest stabiel met strakblauwe hemel, weinig wind en lekkere koele nachten. Heerlijk dus. Alleen gaan er wel weer veel virussen de ronde. Ik ben al een week vervelend verkouden en nu begint mijn keel mee te doen. Vin hikt er ook weer tegenaan. Op Vin z’n werk is iedereen ziek.
Tweede paasdag hadden we paasbrunch bij Yolanda en Richard die het erg gezellig hadden gemaakt met chocolade paashazen en hot cross buns. Vin’s paasbrood smaakte de tweede dag trouwens nog beter. Ze hebben ratjes aangeschaft en ik ben helemaal verkocht. Nog even toestemming krijgen van de huisbaas en dan neem ik ook twee vrouwtjes. Vin wil er niets van weten, maar hij heeft beloofd ze te gedogen. Ik heb ze in gedachten zelfs al namen gegeven.
‘s Middags kregen we John’s electrische grasmaaier mee en binnen no time waren onze twee gazons prachtig gemaaid. Dat doen we dus nooit meer met de hand! Helaas maait zo’n ding niet al het onkruid dat tegen een schutting opgroeid, dus vanmorgen heeft Vin weer een uur onkruid staan trekken. Het moet wel gezegd worden, de tuin gaat er steeds mooier uitzien. Helaas begint het onkruid tussen de stenen (mijn klusje) nu wel weer heel hard te groeien!
Het is momenteel Easter break, dus alle kinderen hebben vakantie. Zo namen al mijn vriendinnen deze week dus hun kinderen mee op afspraakjes met mij. Johanna nam als straf voor het nooit doen van haar opgedragen huishoudklusjes, haar zoon en zijn vriendje mee op de wandeling. In plaats van de muffin kregen zij een subway en achteraf gaven ze allebei toe dat het helemaal niet zo’n erge straf was geweest.
Andrea nam haar dochtertjes mee naar Organik, maar na een uur waren ze het kleuren zat en dat betekende al snel einde rust. Terug naar huis dus, maar, we hadden wel weer even bijgepraat en ik zie haar morgen toch ook weer op het werk.
Zaterdag trakteerde Vin me op de Maleisier nadat we onze marktinkopen hadden gedaan. Het was weer heerlijk! Vin wil een nieuw horloge, dus we hebben ook nog horloge etalage shopping gedaan en ik heb eventjes geinformeerd bij de ratten winkel.
Vandaag waren we voor een vegan lunch uitgenodigd bij mijn collega Heleen en Alphonse. Dat werd een 3 gangen maaltijd en echt ontzettend lekker en zo gezellig dat het opeens donker was en toen pas realiseerden we dat de klok al 6 uur had geslagen. Helaas ging dat meteen gepaard met een muggen invasie, maar ja, dat moet je dan maar voor lief nemen. Ze wonen in het grootste huis waar we tot nu toe zijn geweest in Adelaide, met een fantastisch uitzicht op de stad en daarachter de zee.
Inmiddels zijn Vin en ik een beetje aan het nadenken over hoe we op de lange termijn gezonder kunnen gaan eten (door al die lui die ons hier proberen te overtuigen van hun fantastische levensstijl) en nu hebben we besloten dat we thuis vegetarier worden en ik wil alleen nog maar volkoren meel/pasta/rijst eten. Vind ik sowieso veel lekkerder, maar Vin houdt niet zo van volkoren. Hoe dan ook, schrik niet als er volgende week opeens weer een stuk buikspek de revue passeert, we zijn namelijk niet zo heel erg consequent en we gaan er andere mensen zeker niet mee lastig vallen! Dus pa, de knurspricher ganz staat nog steeds op het verlanglijstje hoor!
Het is een beetje een ongezonde week, alles staat zeg maar in het kader van ongezond eten (en Pasen natuurlijk). Ik heb twee weken vrij, maar dat betekent eigenlijk gewoon dat ik niet daadwerkelijk op mijn werk moet zijn, maar wel aan mijn werk moet werken. Binnen 2 weken na de vakantie moeten de assessments weer binnen zijn en dat zijn er deze keer maar liefst 30. En er zijn gewoon twee casussen voor te bereiden, maar daar heb ik nu meer (on-uitbetaalde) tijd voor. Verder lijkt het erop dat er schot komt in de medische registratie zaak. Anna, mijn Flinders baas, heeft me vorige week een “letter of offer” voor twee klassen toegestuurd en de medical board heeft besloten dat ik voor specifiek die twee klassen geregistreerd mag raken. Het moet nog allemaal officieel worden, maar het lijkt er dus op dat ik volgend semester gewoon weer door kan gaan met wat ik vorig jaar al deed.
Vanwege mijn vrije dagen ben ik twee keer omhoog naar Flinders gefietsts om te lunchen met Allison, die dan toch echt volgend semester officieel mijn student wordt, al zal ik haar natuurlijk niet echt in mijn klas krijgen. Daar zorgt Johanna wel voor, de andere Flinders lunch persoon, die volgend semester dan officieel mijn soort van baas wordt, want die is een stapje hoger opgeklommen op de Flinders ladder. Rare bedoeling eigenlijk, al ben ik wel blij aangezien Johanna en ik altijd wel op 1 lijn zitten en vaak samen oefenen op een nieuw te onderwijzen onderwerp.
Dinsdag heb ik deze keer weer eens met Emily de Stirling walk gedaan, alleen wil Emily niet up and down naar Stirling, dus had ze een lift naar Mt Lofty geregeld en zijn we gewoon relaxed in vijf uur tijd met muffin break naar beneden gewandeld. Donderdagavond ging ik met Florence en Karla uit eten, wat het Seacliff hotel onder aan de straat werd. Die tent loopt echt als een trein en we hadden helaas niet eens plek op het balkon, maar gelukkig was het zo’n zwoele warme avond dat we tot 11 uur bij Florence op haar terras hebben kunnen na-snaaien en kleppen.
Naar het Seacliff hotel ga je voor het pub food, dus dat werd voor ons alledrie the beachburger!
Vrijdag was het goede vrijdag en hadden we een BBQ bij Michael. Alleen de Werners en een buurman waren van de partij en omdat er serieus chocolade paas eieren waren verstopt (door mij en Allison) gaf het een echt paasgevoel. Na afloop mochten ook de volwassenen naar eieren zoeken. Ze werden helaas niet allemaal gevonden, dus waarschijnlijk had hond Curley vandaag een goeie dag. Allison had pavlova gemaakt, het traditionele Aussie dessert.
Gisteren zijn Vin en ik naar de Cemtral market geweest. Vin zou me trakteren op de maleisier, maar die was dicht vanwege het paasweekend. Al waren we erg teleurgesteld, het pakte toch nog heel goed uit, want hierdoor waren we genoodzaakt om in de foodcourt te lunchen en heb ik een nieuwe favoriet ontdekt, de vegan aziaat! Het is dit weekend behoorlijk afgekoeld en ‘s avonds zaten we weer met onze uggs aan onder het dekbed op de bank.
Vanmorgen, eerste paasdag, stond Vin al om 6 uur op om zelf paasbrood met echt amandelspijs te bakken. Dat duurde langer dan verwacht, dus terwijl we ook al echt hadden ontbeten hadden we om 9.30, onder het genot van de mattheus passion, ons echte paasontbijt. Supergoed gelukt!
We zouden gaan tunieren, maar al vroeg op de ochtend viel opeens de regen met bakken uit de hemel. Het was ook wel nodig, want het is hier al echt heel lang droog en warm. Het tuinier plan viel dus in duigen, maar daarom was er meer tijd om te zuigen en dweilen en hab ik een paar leuke dingen geboekt voor als mijn moeder komt in juni. Drie dagen Sydney en drie dagen Kangaroo Island. Ma, ik heb je de tijden enzo doorgemaild, maar je moet even wat mails uit je inbox gaan deleten, want je mailbox zit vol, dus je kan niks meer ontvangen!
Wat is pasen zonder spelletjes? Niet echt pasen, dus rond de borrel zaten Vin en ik aan een heerlijke Wirra Wirra chardonnay (eerder op de week van Florence gekregen) met pitache noten aan een potje scrabble en ons paasdiner bestond uit varkens buikspek met zuurkool uit de oven.
Niet zo knursprich als we hadden gehoopt, maar wel ongelooflijk lekker en…….. biologisch! Inmiddels ploffen we een beetje uit elkaar. gelukkig morgen alleen nog een tweede paasdag brunch bij Yolanda en Richard (die trouwens een paar weken geleden verloofd zijn) en dan kunnen we weer een beetje op de gezondheid gaan letten. Yeahhhhhhhh, right.
Oh ja, nog even een nabrander: Vin kan zich inmiddels tochwel een echte barista noemen, want dit zijn de cappuchino’s die hij al maanden lang elke ochtend weer weet te bereiden! Kijk toch eens wat een prachtige schuimkraag!
Oh ja, en Vin was nog geinterviewed door de ABC. Het resultaat kun je hier lezen: http://www.abc.net.au/science/articles/2012/04/04/3470245.htm
Dit weekend ging bij ons de wintertijd in, waardoor het nu nog maar 7,5 uur later is dan in Nederland. Ook ging dit weekend mijn semesterbreak in en besloten we om het weekend door te brengen op Yorke Peninsula. We waren allebei toe aan een studenten-break en Vin had niet eens zijn computer mee! Yorke peninsula is het schiereiland ten Westen van het onze (Fleurieu Peninsula) en is met name bekend om het Innes national park helemaal onderin de laars (het heeft net als Italie de vorm van een laars). Om hier te komen moet je wel minstens 350 km door de inmiddels welbekende oersaaie Australische leegte rijden en omdat we pas vrijdagavond vertrokken hadden we een huisje halverwege de laars, in James Well, gehuurd. Onderweg hadden we een prachtige zonsondergang bij Port Wakefield.
Het was een heerlijk stil huisje aan de zee met een hele grote tv en allemaal illegale DVD’s en aangezien we doodmoe waren hebben we elke avond op de ook al zo heerlijke onderuit zak bank films gekeken onder het genot van wijn en brie!
De volgende ochtend, ontbijtend op ons terras, zagen we zelfs dolfijnen voorbij komen!
Toen begon dus het tweede deel van de oersaaie tocht en echt, Yorke is behalve dat laatste puntje echt oersaai! We snappen niet waarom het in de nieuwe lonely planet als highlight wordt genoemd. Het Innes NP was wel weer heel mooi met z’n woeste kustlijn, lieflijke strandjes en zelfs wat historie, maar je moet er ontzettend ver voor rijden.
De tweede dag besloten we het dus maar hogerop te zoeken en hebben we zowaar een heel leuk plaatsje met een fantastische baai ontdekt: Moonta (en Moonta Bay), hometown of the Cornish pastie, die we natuurlijk dan ook wel moesten uitproberen. Ze waren inderdaad erg goed!
En de rode cliffen bij Ardrossan waren ook erg mooi. Soms moet je gewoon even van de doorgaande weg afgaan, al is het negen van de tien keer niet de moeite waard!
Misschien klink ik nu wat negatief, maar buiten het feit dat we gewoon niet zo gegrepen waren van Yorke, hebben we echt een heerlijk relaxed uitrust weekend gehad en heb ik weer een fantastisch boek uitgelezen. “In the woods” van Tana French, een thriller die ik van Vin voor de kerst had gekregen.
Klimaat technisch is het nog steeds prima. Na een heet einde van de week was het zaterdag wat koeler en viel er zelfs een spatje, maar de komende week is er weer niks dan goeds voorspeld.
Ja, ook hier roert maart z’n staart! Na een vreselijk heet (geen zuchtje wind) begin van de week , begonnen dinsdagavond eindelijk de lamellen te wapperen en kelderde op woensdag de temperatuur, gepaard gaande met veel storm en regen naar 19 graden. Truien konden binnenshuis weer aan, maar twee dagen later was het al weer lekker zonnig en de komende week wordt het weer tegen de 30 graden. Dat was Pieter Paulusma met het weer….
We houden het even kort vandaag, want veel nieuws valt er niet te melden. Mijn stille klas is na een hartig woordje feedback enigszins gaan praten, dus hopelijk blijft dat zich voortzetten. Ik vind 6 uur CBL achter elkaar nog steeds erg vermoeiend, maar heb volgende week al weer twee weken semester break. De Stirling walk met Johanna was weer als vanouds gezellig en de muffin was weer heerlijk, alleen regende het deze keer wel tijdens het wandelen. Meer kangoeroes dan koala’s deze keer. Oh, en voor de mensen die bang zijn dat we te ongezond eten, die wekelijkse muffin is organic, vol met seizoensfruit en noten en volgens mij suikervrij!
Woensdag kwamen John (collega van Vin) en zijn vriendin Mary eten. Twee extreem aardige mensen en het was dan ook een hele aangename avond. Zij is lerares op een basis school en er werd over vanalles gesproken behalve hydrologie!
Gisteren hadden we een leuke avond bij Karla en Laurens en vanmorgen kwam mijn nieuwe Nederlandse collega Heleen met haar man die hier als gyneacoloog werkt op de koffie. Ze had me al gewaarschuwd dat zij alleen maar plantaardig eten, dus dat was een uitdaging. Geen boter, eieren, melk en aleen ongeraffineerde producten, dus ik had Mary’s idee overgenomen en aardbeien in gesmolten 85% pure chocola gedoopt en een tapenade gemaakt op bruine rijst crackers.
Zelf had ze een vegan cake meegenomen. Ik noem dit zo specifiek, omdat we steeds meer mensen leren kennen die een gezonde voedingsmanier nastreven. De ene vriendin eet geen koolhydraten meer en nou dit weer. Volgens mij gaat het hier verder dan in Nederland, waar we alleen maar vegetariers kennen. Voor ons is het te veel gehannes, maar ik vind het wel intrigerend en eigenlijk is het best ook heel lekker allemaal. Je moet er alleen volledig achter staan. Heleen en Alfons hebben er echt een studie van gemaakt en de reden waarom zij deze gezonde levenswijze hebben opgepakt, is dat het volledig wetenschappelijk onderbouwd en bewezen is. Je wordt er ouder en gezonder van. Hoe dan ook, we hadden een ontzettend leuke ochtend.
Inmiddels is Vin aan het koken en gaat het grandioos mis. Zijn vorige week zo goed gelukte homemade lamsgehakt ravioli’s zijn als een soort van lasagna met rode saus in de oven beland. Soms heb je dat, dan wil het deeg gewoon niet de juiste substantie krijgen!
Naschrift: De cannelloni (die het uiteindelijk waren geworden) waren ontzettend lekker dus krijgen een plaatsje in het blauwe receptenboekje. En ik was nog vergeten te schrijven dat ik verslaafd ben aan een legpuzzel.
Ondanks het feit dat we hier nog steeds prima zomer weer hebben, lijkt Vin maar niet van zijn verkoudheid af te komen. Gelukkig voelt hij zich net fit genoeg om zijn sociale leven wel door te laten gaan, dus zo gingen we afgelopen maandag, op Adelaide cup day, naar Hahndorf. Henning was voor zijn werk te gast bij Ilka en omdat ze allebei Duits zijn, leek het hun leuk om samen met ons naar het Duitse dorp Hahndorf te gaan. Lekker lunchen met overdreven hoeveelheden Duits varkensvlees, mosterd en sauerkraut! Ondanks dat we in de file stonden omdat Hahndorf op feestdagen in een soort Zandvoort verandert, wisten we een tafeltje te bemachtigen in ons inmiddels favoriete Hahndorf restaurant: The Haus. Hun Duitse vleesschotel was zo enorm dat, ook al waren Vin en ik erg tevreden met onze eigen gerechten, onze hulp noodzakelijk was. En wow, wat is de Duitse keuken toch fantastisch!
‘s Avonds had ik een toetjes date met mijn CBL vrienden Johanna en Leslie in Spatz, een oud kitcherig Engels cafe, wat bekend staat om zijn waffles. Volgens de fans zo groot dat je hem liever met z’n vieren zou willen delen en daarom ook redelijk aan de prijs. Mijn teleurstelling was daarom groot toen ik een kleine naar karton smakende wafel voor mijn neus kreeg, versierd met supermarkt ijs en een paar aardbeien met een parasolletje, voor het bedrag van maar liefs 12,95 dollar! Het loopt hier echt een beetje uit de hand hoor! Gelukkig was het wel erg gezellig!
Woensdag starten mijn twee nieuwe eerste jaars CBL klassen en mijn vermoeden werd bewaarheid: Klas 1 ging superenthousiast aan de slag en klas 2 keek me 2 uur lang aan alsof ik een buitenaards wezen was die ze iets wilde laten doen wat ze niet leuk vonden. Vrijdag ging ietsjepietsje beter, maar ik voorzie grote ellende.
Daarna kon ik vol trots mijn inmiddels officieel bevestigde IELTS uitslag bij de medical board afgeven. En dan nu even twee anecdotes waar mijn mond van open viel:
- De postbode vond het nodig om zonder reden de grote envelop met mijn officiele IELTS document in vieren te vouwen voordat hij het in de brievenbus propte. ???????
- De vrouw van de medical board vroeg me of ik, nu alles compleet was, nog wel in dezelfde situatie verkeerde als nu inmiddels bijna een jaar geleden toen ik de aanvraag indiende en of ik dus wel nog steeds een baan met bijbehorende supervisie had. De registratie hangt vast aan een baan, dus zonder baan geen registratie. Toen ik haar vol ongeloof uitlegde dat ik die baan natuurlijk was kwijtgeraakt toen ik niet geregisteerd was en dat als ik hem nog zou hebben ik nu toch illegaal aan het werk zou zijn geweest, geloof ik dat ze een beetje een rode kleur van schaamte kreeg.
Jullie horen het, ik ben weer even teleurgesteld in het gemiddelde niveau en de logica van Australiers. Maar ik ben wel erg trots op mezelf!
Gisteren hadden we een “block-warming” party. Eddy, een collega van Vin, heeft een lap grond (een block) gekocht in Willunga en daar gaat hij een huis op bouwen. Omdat het huis nog wel even gaat duren, leek het hun toch leuk om alvast een feestje te geven. Het was zo’n “bring a plate and your own meat & drinks” feestje en mensen konden er ook kamperen als ze wilden. Er stond een lange tafel met ieders meegebrachte salades, taarten en borrelhapjes en oma had de meest geweldige (qua smaak, omvang en architectuur) taart gebakken die ik ooit heb gezien. Propvol reden we ‘s avonds weer naar huis. De grote Adelaide grap was wel weer dat de eerste persoon die ik zag toen we aankwamen, een klasgenoot was van de NLP cursus die ik vorig jaar ben begonnen maar toen mee ben gestopt. Erg toevallig en ook erg leuk.
En vanmorgen gingen we naar de waargebeurde Franse film: “Presume coupable” . Vin had weer vrijkaartjes. Wat een aanrader! We kwamen gewoon met verstijfde nek en schouderspieren van spanning en woede naar buiten. Deze film doet wat met je en daarom is hij ook zo ongelooflijk goed.
Recent Comments